Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

City of Time


"Fly me to the Manhattan island, take me to a jazz restaurant and lets drink all night". Τι παραπάνω θα ζητούσα μετά απά μια βόλτα στην πιό απρόβλεπτη πόλη του κόσμου? Ακόμα ξεμυαλίζομαι με την ιδέα οτι κάποτε θα ταξιδέψω στην πόλη του Manhattan ως μια άλλη Carrie Bradshaw, θα περπατήσω στους τεράστιους δρόμους της καταληγώντας στην Times square και θα χαθώ κάτω από τη σκιά των τεσσάρων γιγαντοκτηρίων! Η αλήθεια είναι οτι την ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα μέσα από τις ταινίες του W. Allen( πιστός εραστής της) και έχουμε δυστυχώς σχέση εξ αποστάσεως... Πέφτει και λίγο μακρυά εδώ που τα λέμε, για να πληρώσω το εισιτήριο μόνο, θα χρειαστεί να ζητήσω κάποιο ειδικό για αυτές τις περιπτώσεις δάνειο, το Big-apple Loan που θα χορηγείται από την Apple λέμε τωρα.
Προς το παρών λοιπόν έχω βρει μια εναλλακτική και πολύ βολική λύση δημιουργώντας προσωπικές νεοϋορκέζικες βραδυές με λίγη Jazz και γλυκό λικέρ και βλέποντας κανα 2 επεισόδια Sex&the City για να με παρασύρουν πάλι στη φουριόζα νεοϋρκεζικη καθημερινότητα, ώστε να προσγειωθώ το επόμενο πρωϊνό στην πραγματικότητα της ήσυχης πόλης μου που θα χωρούσε άνετα στο Central Park και θα περισσέυε χώρος για άλλη μια! Μπορεί να ακούγομαι υπερβολική αλλά για μένα παραμένει ενα γλυκό μυστήριο, ένα απωθημένο που περιμένει την κάθαρσή του. Ελπίζω καποιος τραπεζίτης να καταλάβει τον πόνο μου- καθώς και πολλών άλλων συμπασχοντων-και να προτείνει το προαναφερθέν ειδικό δάνειο (μόνο εορτοδάνεια θα φτιάχνετε πια ?)

Αν το Παρίσι ειναι η πόλη του φωτός, η Νέα Υόρκη είναι η πόλη του χρόνου γιατι καταφέρνει να μας δείχνει το μέλλον πριν απο την ώρα του και ταυτόχρονα να παγώνει κλασσικές στιγμές μουσικής και τέχνης σε όλο τους το μεγαλείο. Πως καταφέρνει κατι τέτοιο, ειλικρινά δεν κρατιέμαι να ανακαλύψω από κοντά...

Αφιερωμένο το post στον Chet Baker "For the lonely nights, for the broken hearts, you've always been there,singing for us..."

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Ba de ya - dancing in september

Θυμήθηκα τις προάλλες ένα ωραίο housaki το "September" από "Earth,Wind and Fire" που άκουγα όταν τελείωσε το καλοκαίρι του 1999. Το αφιερώνω λοιπόν και φέτος στον πιό μελαγχολικό μήνα του χρόνου, στις 30 γλυκόπικρες αυτές μέρες που μας κάνουν να απορρούμε γιατί μας ξυπνήσαν από το όνειρο καθώς μυρίζουμε ακόμα την αλμύρα πάνω στο δέρμα μας και κρατάμε φωτογραφίες με μαυρισμένα πρόσωπα χαμένα στα πολύχρωμα ρουχά τους μπροστά από γαλάζιες παραλίες και κόκκινα φεγγάρια. Βουτηγμένοι στις αναμνήσεις μια τρίμηνης μουσικής πανδαισίας και ερωτευμένοι περισσότερο από ποτέ με τη Φύση, την μυρωδιά της και τη Θάλασσα που έσβηνε τον ήλιο παραδίδοντας τη Νύχτα… Σεπτέμβρης, κι εσύ στέκεσαι καχύποπτα απέναντι σε μια άγνωστη χρονιά. Δεν ξέρεις τίποτα, περιμένεις μόνο να συνέλθεις από τη μέθη. Περνάς από τη χαλάρωση στην ετοιμότητα και κάνεις ένα τελευταίο διάλλειμμα να μετρήσεις όλες τις ξέγνοιαστες στιγμές και να ενθουσιαστείς για τις αμέσως επόμενες.
Υπάρχεις για να μου διαθέτεις τον χρόνο σου να αναπνεύσω μπροστά σε έναν χειμώνα πολυάσχολο και δημιουργικό, βαρύ και αφιλόξενο. Μου δίνεις κουράγιο και δεν σταματάς να μου υπενθυμίζεις το όμορφο καλοκαίρι. Ο χειμώνας έρχεται να με αιφνιδιάσει και εσύ με βοηθάς να τον υποδεχτώ. Σ ευχαριστώ για την μοναδική αυτή εμπειρία.
Τι περιμένεις λοιπόν, πάρε την ομπρέλα σου...
"Do you remember the 21st night of september?
Love was changing the minds of pretenders
While chasing the clouds away
Our hearts were ringing
In the key that our souls were singing.
As we danced in the night,
Remember how the stars stole the night away
Ba de ya - say do you remember
Ba de ya - dancing in september
Ba de ya - never was a cloudy day..."